Ik leef”, fluisterde hij, ik adem. En ik beweeg. Ik adem, ik beweeg, dus ik leef. Wat kan er nog gebeuren? Er kunnen rampen komen, pijnen, verschrikkingen. Maar ik leef. Ik kan opgesloten zijn, of door gruwelijke ziekten worden bezocht. Maar steeds adem ik, en beweeg ik. En ik leef.”

Konijn”, zei hij, het konijn op de arm nemend, je straf is ingetrokken, gezien je grote verdiensten voor de zaak.” Hij zette het dier op de schrijftafel, sloot de gordijnen en begon zich uit te kleden. Toen hij gereed was, trommelde hij zich met de vuisten op de borst en betastte zijn lichaam. Hij kneep in het vel van de nek, in de buik, de kuiten en de dijen. Alles is voorbij”, fluisterde hij. Het is overgegaan. Het jaar is niet meer. Konijn, ik ben levend. Ik adem, en ik beweeg, dus ik leef. Is dat duidelijk? Welke beproevingen ook komen, ik leef.”’

———————————

The final two paragraphs from De Avonden (1947) by Gerard Reve

———————————




September 6, 2021 at 2:37pm

# writing # nederland


...