Ook als we even doen alsof de wereld niet bestaat, bestaat ze toch.

From https://www.nrc.nl/nieuws/2021/08/31/gebrek-aan-inzicht-in-een-onbarmhartig-land-a4056567:

Gebrek aan inzicht in een onbarmhartig land

Maxim Februari

31 augustus 2021

Mijn vakantie bestond uit een woensdag waarop ik bij Els in de tuin het Transformatiespel speelde. Ik kreeg een dobbelsteen en bij iedere worp won ik kaartjes met Belemmeringen, Inzichten of Bewustzijn. Het idee was dat ik een levensvraag zou stellen die ik beantwoord wilde zien en dat ik me gaandeweg de middag door mijn blokkades heen zou werken naar bevrijding. Gelukkig had Els gekookt.

De vraag die ik besloot te stellen was de eeuwige vraag van de streberige mens. Laat mij alsjeblieft één moment in het hier en nu leven, geef mij één ogenblik rust. Rond precies deze smeekbede laat Goethe zijn personage Faust een duivels pact sluiten: bezorgt de duivel hem een enkel moment van gelukzalige tijdloosheid, dan wil Faust in ruil daarvoor God best links laten liggen.

Hetzelfde vakantiepact sloot ik met het Transformatiespel. Zeg ik tegen het ogenblik: blijf nog even, je bent zo mooi, dan ga ik daarna graag teloor” - Werd ich zum Augenblicke sagen: Verweile doch! Du bist so schön! Dann magst du mich in Fesseln schlagen, dann will ich gern zugrunde gehn! Zo werd mijn zoektocht naar transformatie een strijd tussen goed en kwaad met het kwaad aan de winnende hand. Het Ik dat zich opdrong. Een eigen-volk-eerst-momentje. Laat de rest van de wereld het maar lekker zelf uitzoeken.

Gelukkig weten Goethe en het Transformatiespel allebei dat het niet zo simpel ligt. Je kunt de wereld niet buitensluiten. Ik pakte een Inzicht-kaartje en toen wist ik dat ook. Ik pakte een Belemmering-kaartje en toen wist ik weer dat op jezelf gerichte handelingen altijd maatschappelijke consequenties hebben. Er was vervolgens niet veel verbeeldingskracht nodig om te beseffen dat dit spel niet over mij maar over de mensheid ging.

Tijd voor soep. Er was iets idyllisch aan de middag. Af en toe blies een windvlaag onze Bewustzijns-kaartjes van tafel, maar verder was alles vredig. Ik probeerde uit alle macht het rechtbankverslag te vergeten dat ik zojuist had gelezen. Twee tot Nederlanders genaturaliseerde Palestijnse broers uit Syrië, een softwareontwikkelaar en een masterstudent elektrotechniek aan de TU Delft, werden beschuldigd van mensensmokkel. Ze hadden namelijk hun zwangere zuster en hun bejaarde ouders uit Egypte naar Nederland geloodst, toen die dreigden te worden teruggestuurd naar Syrië.

Mensensmokkel! Niet alleen de officier van justitie vond dit een toepasselijke delictsomschrijving, ook de rechter besloot de broers te veroordelen wegens medeplegen van mensensmokkel. Mensensmokkel! Ik had me zo verschrikkelijk geschaamd toen ik het las, dat ik het nu niet meer kon vergeten. Natuurlijk had ik me vooral voor mezelf geschaamd, als burger van dit onbarmhartige land. Want de officier en de rechters bedenken zo’n beschuldiging niet zelf, die komt voor uit het beleid van de overheid, dat de broers hadden ondermijnd en doorkruist’.

En wie schaamt zich deze maand niet voor het achterlaten van tolken in Afghanistan? Voor ons overheidsbeleid dat vluchtelingen hardnekkig wil terugsturen naar onveilige situaties? Maar hoe verontwaardigd we ook worden over incidenten, ze passen wel in een beleid dat we zelf steunen, ook op momenten dat we geen zin hebben om erover na te denken. Het lijkt hier wel Guantánamo Bay, zei een asieladvocaat in 2009 toen Afghanen zonder rechtsbescherming werden opgesloten in Nederlandse gevangeniscellen.

Transformatie is eigenlijk best een goede term om de huidige tijd mee te beschrijven. Door mondiale communicatie is de mensheid innig verbonden geraakt, de aanwezigheid van de een hier heeft gevolgen voor de ander daar, machtsverhoudingen verschuiven, geld reist rond, het water stijgt, mensen raken op drift en de mensenrechten hebben hun langste tijd gehad. Inspanningen om bij politici onder het voetlicht te brengen dat wetgeving op gespannen voet staat met internationaalrechtelijke verplichtingen, rechtsstatelijke principes en mensenrechten vinden steeds minder grond”, lees ik in een interview met Amnesty dat is opgenomen in een rapport over procesrecht. In wetgevingstrajecten wordt nauwelijks nog op mensenrechten gelet.

Terwijl politieke partijen onduidelijke dingen doen achter gesloten deuren, pakken burgers hun telefoon en ze loodsen hun zwangere zusje dan maar zelf over zeeën en langs Griekse kampen langs alle gevaren. Het is een belangrijk symptoom van het transformatiespel dat de wereld speelt. Die burgers vervolgens veroordelen wegens mensensmokkel is niet alleen barbaars, het geeft ook blijk van gebrek aan inzicht in de nieuwe verhoudingen.

Ook als we even doen alsof de wereld niet bestaat, bestaat ze toch, was het laatste Inzicht-kaartje dat ik trok op die mooie vakantiedag.

Maxim Februari is jurist en schrijver, www.maximfebruari.nl.




August 31, 2021 at 8:42pm


...